آزادی ایران زخمی

من‭ ‬آن‭ ‬صبحم‭ ‬که‭ ‬ناگاهان‭ ‬چو‭ ‬آتش‭ ‬در‭ ‬شب‭ ‬افتادم بیا‭ ‬ای‭ ‬چشم‭ ‬روشن‭ ‬بین‭ ‬که‭ ‬خورشیدی‭ ‬عجب‭ ‬زادم چو‭ ‬از‭ ‬هر‭ ‬ذرۀ‭ ‬من‭ ‬آفتابی‭ ‬نو‭ ‬به‭ ‬چرخ‭ ‬آمد چه‭ ‬باک‭ ‬از‭ ‬آتشِ‭ ‬دوران‭ ‬که‭ ‬خواهد‭ ‬داد‭ ‬بر‭ ‬بادم تنم‭ ‬افتاده‭ ‬خونین‭ ‬زیر‭ ‬این‭ ‬آوار‭ ‬شب‭ ‬اما دری‭ ‬زین‭ ‬دخمه‭ ‬سوی‭ ‬خانۀ‭ ‬خورشید‭ ‬بگشایم الا‭ ‬ای‭ ‬صبح‭ ‬آزادی‭ ‬به‭ ‬یاد‭ ‬آور‭ ‬در‭ ‬آن‭ ‬شادی